Gra w życie

Zasady

• Żywa komórka mająca mniej niż dwóch żywych sąsiadów umiera.
• Żywa komórka mająca dwóch lub trzech żywych sąsiadów pozostaje żywa w następnym pokoleniu.
• Żywa komórka mająca więcej niż trzech żywych sąsiadów umiera z przeludnienia.
• Martwa komórka mająca trzech żywych sąsiadów staje się żywa.

Struktury

• Struktury stabilne - to struktury, które pozostają niezmienne.
• Długowieczne - to struktury, które długo się zmieniają, zanim osiągną stan stabilny.
• Struktury okresowe - to struktury, które powtarzają swój stan co n generacji.
• Struktury ruchome - to struktury, które z czasem przemieszczają się.
• Działa - to struktury, które okresowo tworzą nowe struktury.
• Lokomotywy - to struktury, które poruszają się i pozostawiają po sobie ślady.
• Pożeracze - to struktury, które niszczą ruchome struktury po zderzeniu z nimi.
• Odbijacze - to struktury, które zmieniają kierunek ruchomych struktur po zderzeniu z nimi.

Historia

Znany matematyk John von Neumann w latach 40. XX wieku stworzył matematyczny model maszyny zdolnej do samoreprodukcji. Jednak opracowany model miał bardzo skomplikowane zasady — w automacie von Neumanna każda komórka mogła przyjmować jedno z 29 stanów. John Conway postawił sobie za cel stworzenie możliwie najprostszego, a jednocześnie zupełnego obliczeniowo automatu komórkowego. Zespołowi entuzjastów, w którym działał Conway, udało się dzięki szerokiemu przeglądowi reguł dojść do tego, co dziś znamy jako „Grę w Życie”. W 1970 roku John Conway w liście do Martina Gardnera przedstawił zasady i podstawowe informacje o „Grze w Życie”. Gardner opisał je w swojej kolumnie w czasopiśmie Scientific American.

Ciekawostki

• Mimo swojej prostoty „Gra w Życie” potrafi tworzyć bardzo złożone, a jednocześnie niezwykle piękne figury. Wiele z nich ma własne nazwy.
• „Gra w Życie” umożliwia zbudowanie dowolnej maszyny Turinga. Można w niej również realizować elementy logiczne.